10 najbardziej niebezpiecznych tras narciarskich w Europie

Zaawansowani narciarze poszukują coraz mocniejszych wrażeń. Zwykłe, klasyczne stoki przestają dostarczać już tyle samo emocji. Adrenaliny można szukać szusując na coraz trudniejszych stokach, ale wymaga to doświadczenia. Przedstawiamy 10 najbardziej niebezpiecznych tras narciarskich w Europie.

Takie miejsca wymagają umiejętności, ale też odwagi i pewności siebie. Najbardziej zaawansowane trasy w Europie znajdziemy w Austrii, Szwajcarii, Francji i… w Polsce. Opiszemy każdą z nich i odpowiemy, na co szczególnie zwrócić uwagę, wybierając dany stok.

Top 10 najbardziej niebezpiecznych tras narciarskich w Europie

Zestawienie obejmuje trasy, które realnie sprawiają problemy nawet bardzo dobrym narciarzom. Tworząc ranking, brano pod uwagę przede wszystkim nachylenie stoku, długość stromych odcinków i osiągane prędkości, a także to, jak mało miejsca zostaje na błąd.

Pojawiają się tutaj zarówno trasy znane z zawodów Pucharu Świata, jak i stoki dostępne dla turystów, które przy złych warunkach potrafią szybko zweryfikować umiejętności. W ten sposób powstał przegląd miejsc, gdzie jazda przestaje być tylko rekreacją, a na pierwsze miejsce wysuwa się technika, koncentracja i odpowiedzialność.

1. Streif – Kitzbühel (Austria)

Dane techniczne

• długość trasy: ok. 3,3 km
• różnica wysokości: blisko 860 m
• maksymalne nachylenie: ponad 80% w najbardziej stromych fragmentach
• prędkość w dolnych partiach: 120-130 km/h
• nawierzchnia: regularnie przygotowywana, często twarda i wyślizgana, szczególnie po południu

Streif to jedna z najbardziej wymagających tras zjazdowych w Europie, znana przede wszystkim z zawodów Pucharu Świata. Zaczyna się tuż pod szczytem Hahnenkamm i od pierwszych metrów narzuca bardzo wysokie tempo jazdy. Trasa jest długa, szybka i ma charakter ciągły, czyli trudność nie wynika z jednego punktu, ale z całej sekwencji stromych fragmentów, trawersów i zakrętów, które następują po sobie bez realnej przerwy. Streif jest symbolem klasycznego slalomu giganta, gdzie technika i refleks są równie ważne co odwaga.

Dlaczego trasa jest niebezpieczna?

Największym zagrożeniem na Streif jest połączenie dużego nachylenia z ekstremalną prędkością. Już na starcie, na odcinku Mausefalle, nachylenie sięga około 85%, a kilka sekund wystarczy, by rozpędzić się do ponad 100 km/h, więc narciarz musi natychmiast kontrolować prędkość. Dalej pojawia się Steilhang – oblodzony, techniczny fragment, na którym wielu narciarzy uważa, że utrzyma kontrolę. Trasa nie daje miejsca na regenerację, ponieważ zmęczenie szybko wpływa na precyzję jazdy. Wypadki często zdarzają się nie na początku, ale w dolnej części, gdy uwaga spada i zmęczenie rośnie, co może prowadzić do błędów.

Poziom trudności

Oficjalnie większość trasy ma status czerwonej, ale w praktyce wiele odcinków odpowiada trudności czarnej lub sportowej trasy zjazdowej. Nachylenie, szerokość i prędkość sprawiają, że Streif nie wybacza błędów technicznych ani spóźnionych reakcji. Objazdy omijające najtrudniejsze miejsca istnieją, jednak nawet one wymagają bardzo dobrego opanowania nart. Trasa posiada homologacją FIS, co potwierdza jej standardy i bezpieczeństwo w zawodach.

Dla kogo?

Streif jest dostępna dla turystów, ale realnie przeznaczona jest dla bardzo doświadczonych narciarzy. To trasa dla osób, które dobrze radzą sobie z jazdą na lodzie, dużą prędkością i długim wysiłkiem bez przerwy. 

2. Harakiri – Mayrhofen (Austria)

Dane techniczne

• długość trasy: ok. 1,5 km
• różnica wysokości: 375 m
• maksymalne nachylenie: około 78-80%
• szerokość: 60 m w najszerszych partiach
• nawierzchnia: przygotowywana codziennie, często twarda i z lodowymi fragmentami

Harakiri to najbardziej stromy i rozpoznawalny stok w Austrii. Trasa znajduje się w ośrodku Mayrhofen, sercu Tyrolu, który oferuje ponad 140 km tras narciarskich, ale Harakiri wyróżnia się natychmiast. Jej nachylenie w najwyższym punkcie sięga niemal pionu. Zjazd rozpoczyna się na szczycie góry Ahorn lub Penken – od samego startu trzeba opanować przyspieszenie i kontrolować każdy skręt. Cała trasa wymaga maksymalnego skupienia i precyzji.

Dlaczego trasa jest niebezpieczna?

Największym wyzwaniem jest ekstremalne nachylenie i brak możliwości zatrzymania się. Na stromych fragmentach, nawet przy ostrożnej jeździe, prędkość rośnie bardzo szybko. Trudne zakręty oraz oblodzone fragmenty sprawiają, że jeden błąd może skończyć się upadkiem lub kolizją z innym narciarzem, ponieważ warunki są bardzo wymagające. Dotyczy to także warunków pogodowych (zwłaszcza wiatr i twardy śnieg), które dodatkowo zwiększają ryzyko. Wymagana jest pełna koncentracja od pierwszego do ostatniego metra.

Poziom trudności

Oficjalnie trasa ma status czarnej, ale można uznać ją za sportową trasę zjazdową. Harakiri testuje opanowanie nart, technikę skrętu, zdolność szybkiej reakcji i odporność na wysoką prędkość. Nawet doświadczonym narciarzom zdarza się korzystać z objazdu, czyli omijać najbardziej strome fragmenty, jednocześnie zachowując jednak spory stopień trudności.

Dla kogo?

Harakiri jest przeznaczona wyłącznie dla bardzo dobrych narciarzy, którzy nie mają problemu z jazdą po twardym lub oblodzonym śniegu i dobrze radzą sobie w ekstremalnych warunkach. To trasa dla osób szukających maksymalnej adrenaliny i technicznego wyzwania, które testuje refleks i doświadczenie zdobyte w górach. 

3. Mont Fort – 4 Vallées (Szwajcaria)

Dane techniczne

• długość trasy: ok. 6 km
• różnica wysokości: 830 m
• maksymalne nachylenie: około 77%
• nawierzchnia: twarda, często lodowata, szczególnie na górnych odcinkach
• najwyższy punkt startu: 3 330 m n.p.m.
• szerokość trasy: zmienna, od 40 do 80 m

Mont Fort w ośrodku 4 Vallées to trasa dla narciarzy szukających wysokogórskich wyzwań. Zjazd zaczyna się na ponad 3300 m n.p.m., więc warunki pogodowe i gęstość powietrza od razu wpływają na jazdę. Trasa jest długa i stroma, z licznymi odcinkami umożliwiającymi osiąganie dużych prędkości więc średnie nachylenie wymaga od narciarza pełnej koncentracji. Szerokie partie zachęcają do szybkiej jazdy, ale stromizna wymusza ciągłą kontrolę, ponieważ każdy błąd może skończyć się upadkiem.

Dlaczego trasa jest niebezpieczna?

Największe zagrożenie wynika z połączenia dużego nachylenia, dużych prędkości i wysokiej wysokości. Wiatr, zmieniające się warunki śniegowe oraz twarda, lodowa nawierzchnia sprawiają, że nawet wprawieni narciarze muszą kontrolować każdy ruch. Błąd w zakręcie lub źle oceniona prędkość mogą skończyć się upadkiem. Na trasie nie ma miejsca na odpoczynek – uwaga narciarza musi być 100% od startu do mety.

Poziom trudności

Trasa jest oficjalnie oznaczona kolorem czarnym, ale w praktyce odpowiada trudności sportowych tras zjazdowych. Każdy odcinek wymaga precyzji i opanowania, a zmieniające się nachylenie i szerokość trasy zwiększają wyzwanie. Nawet dobrze przygotowani narciarze często korzystają z techniki zjazdowej typowej dla zawodów, aby zachować kontrolę.

Dla kogo?

Trasa jest przeznaczona dla bardzo doświadczonych narciarzy, którzy nie boją się jazdy w wysokich górach i potrafią opanować narty przy dużych prędkościach. Malownicze widoki dodatkowo potęgują wrażenia. 

4. Direttissima – Serfaus-Fiss-Ladis (Austria)

Dane techniczne

• długość trasy: 2,5 km
• różnica wysokości: 450 m
• maksymalne nachylenie: 70%
• nawierzchnia: przygotowana, twarda, miejscami lodowa
• najwyższy punkt startu: ok. 2 500 m n.p.m.
• szerokość trasy: od 30 do 50 m

Direttissima w ośrodku Serfaus-Fiss-Ladis to najbardziej wymagający zjazd w regionie. Trasa rozpoczyna się wysoko i niemal od razu narzuca szybkie tempo, nie dając czasu na przyzwyczajenie się do stromizny. Jest długa i ciągła, z fragmentami wymagającymi precyzyjnego prowadzenia nart. Cała trasa testuje zarówno kondycję, jak i technikę jazdy. Nawierzchnia jest twarda i miejscami lodowa, więc każdy zakręt wymaga maksymalnego skupienia i uwagi.

Dlaczego trasa jest niebezpieczna?

Największym zagrożeniem jest połączenie stromizny, szybkości i zmiennej nawierzchni. Brak przerw między odcinkami wymusza stałe skupienie. Nawet drobny błąd może skończyć się upadkiem. Dolne partie, gdzie prędkość rośnie, bywają szczególnie zdradliwe, a zmęczenie narasta wraz z pokonywaniem kolejnych fragmentów.

Poziom trudności

Trasa oznaczona jest kolorem czarnym. Techniczne fragmenty, szerokość i nachylenie wymagają opanowania i umiejętności szybkiego reagowania. To wyzwanie porównywalne do tras slalomu giganta w zawodach.

Dla kogo?

Direttissima jest dla narciarzy bardzo doświadczonych, którzy dobrze czują się na stromych, twardych trasach i potrafią utrzymać prędkość pod kontrolą. 

5. Chavanette – Portes du Soleil (Francja/Szwajcaria)

Dane techniczne

• długość trasy: ok. 1 km
• różnica wysokości: 331 m
• maksymalne nachylenie: ok. 70-75%
• nawierzchnia: naturalny śnieg, muldy, miejscami lód
• najwyższy punkt startu: 2 100 m n.p.m.
• szerokość trasy: 15-25 m

Le Pas de Chavanette, zwany „Mur Suisse”, to szwajcarska ściana w regionie Portes du Soleil. Trasa jest krótka, ale niezwykle intensywna. Prowadzi przez strome zbocze z muldami, które rosną w miarę opadów śniegu. Pierwsze metry są łagodne, ale potem stok gwałtownie opada, a ciasne zakręty nie pozwalają na chwilę wytchnienia. Nawierzchnia bywa zdradliwa – twarda i nierówna, co wymaga doskonałej techniki.

Dlaczego trasa jest niebezpieczna?

Największe ryzyko stanowią strome, nierówne odcinki i muldy, które mogą osiągać kilkadziesiąt centymetrów wysokości. Brak szerokich przestrzeni uniemożliwia wyhamowanie lub odpoczynek w trakcie zjazdu, więc jeden błąd może skończyć się upadkiem, szczególnie przy dużej liczbie narciarzy na trasie.

Poziom trudności

Trasa ma status poza standardową skalą – w praktyce odpowiada trudności czarnej. Warunki na niej są trudne nawet dla doświadczonych narciarzy.

Dla kogo?

Chavanette jest dla ekspertów, którzy radzą sobie z muldami, stromymi odcinkami i dużą prędkością. 

6. Pala di Santa – Val di Fiemme (Włochy)

Dane techniczne

• długość trasy: 2,1 km
• różnica wysokości: 510 m
• maksymalne nachylenie: 58%
• nawierzchnia: twarda, przygotowana, miejscami lodowa
• najwyższy punkt startu: ok. 2 500 m n.p.m.
• szerokość trasy: 25-40 m

Pala di Santa to najbardziej wymagająca trasa w ośrodku Latemar, w Val di Fiemme. Zjazd zaczyna się wysoko i niemal od razu wprowadza narciarza w techniczne wyzwania. Trasa jest stroma, ciągła i wymaga precyzji w prowadzeniu nart. Fragmenty środkowe i dolne zawierają ostre zakręty, w których prędkość rośnie gwałtownie, a śliska nawierzchnia i nagłe skręty sprawiają, że nawet posiadający duże umiejętności narciarze muszą zachować maksymalne skupienie podczas jazdy. 

Dlaczego trasa jest niebezpieczna?

Największe ryzyko wynika z połączenia stromizny i technicznych zakrętów. Trasa nie pozwala na zatrzymanie się ani na chwilę wytchnienia, a prędkość łatwo rośnie powyżej 70-80 km/h, więc narciarz musi utrzymywać pełną kontrolę. Śliska nawierzchnia i nagłe skręty sprawiają, że nawet doświadczonym narciarzom trudno zachować pełną koncentrację.

Poziom trudności

Trasa Pala di Santa oznaczona jest jako czarna i stanowi wyzwanie dla narciarzy z dużym doświadczeniem. Nachylenie i techniczne elementy wymagają pewności prowadzenia nart.

Dla kogo?

Pala di Santa jest dla zaawansowanych narciarzy, którzy dobrze czują się na stromych i twardych stokach. 

7. Trasa Gąsienicowa – Kasprowy Wierch (Polska)

Dane techniczne

• długość trasy: 1,4 km
• różnica wysokości: 430 m
• maksymalne nachylenie: 30% (czarna część)
• nawierzchnia: przygotowana, twarda, miejscami lodowa
• najwyższy punkt startu: 1 987 m n.p.m.
• szerokość trasy: 20-35 m

Trasa Gąsienicowa z Kasprowego Wierchu to najtrudniejsza polska trasa oznaczona kolorem czarnym. Zjazd prowadzi przez Kocioł Kasprowy do Hali Gąsienicowej. Początek jest umiarkowanie stromy, ale w środkowej części nachylenie wzrasta, a prędkość rośnie. Trasa jest wąska w niektórych fragmentach, a nawierzchnia miejscami twarda i wyślizgana, co wymaga techniki i precyzji.

Dlaczego trasa jest niebezpieczna?

Głównym zagrożeniem jest kombinacja stromych fragmentów i wysokiej prędkości. Brak możliwości zatrzymania się w wąskich odcinkach sprawia, że każdy błąd może skończyć się upadkiem, ponieważ przestrzeń jest ograniczona. Zmienna nawierzchnia i warunki pogodowe zwiększają ryzyko kontuzji, szczególnie dla osób bez doświadczenia w polskich Tatrach.

Poziom trudności

Choć polska trasa nie jest tak ekstremalna jak alpejskie stoki, dla krajowych narciarzy stanowi prawdziwe wyzwanie. Odcinki z nachyleniem do 30% wymagają pewnej techniki i kontroli prędkości.

Dla kogo?

Trasa Gąsienicowa jest dla doświadczonych narciarzy, którzy czują się komfortowo na stromych i wąskich stokach.

8. Lauberhorn – Wengen (Szwajcaria)

Dane techniczne

• długość trasy: 4,5 km
• różnica wysokości: 1 020 m
• maksymalne nachylenie: 72%
• nawierzchnia: twarda, często lodowa
• najwyższy punkt startu: 2 315 m n.p.m.
• szerokość trasy: 30-60 m

Lauberhorn w szwajcarskim Wengen to trasa znana z jednego z najstarszych zawodów slalomu giganta i zjazdów Pucharu Świata. Jest długa i wymaga dużej wytrzymałości, gdyż cała trasa prowadzi przez liczne zakręty i strome fragmenty. Nawierzchnia bywa twarda, lodowa i nieprzewidywalna, więc każdy fragment wymaga doskonałych umiejętności. Trasa biegnie przez malownicze widoki Berner Oberlandu, co dodaje atrakcyjności.

Dlaczego trasa jest niebezpieczna?

Największym wyzwaniem jest długość i zmienne nachylenie. Duże prędkości na odcinkach prostych, strome zakręty i fragmenty twardego śniegu wymagają bardzo dużej uwagi. Wypadki często zdarzają się w dolnej części, czyli w miejscu gdzie zmęczenie narasta. Trasa testuje zarówno technikę, jak i kondycję narciarzy.

Poziom trudności

Trasa ma homologację FIS i w pełni odpowiada trudności czarnej lub sportowych tras zjazdowych. Nawet doświadczeni narciarze często korzystają z techniki wyczynowej, by utrzymać kontrolę na całej długości.

Dla kogo?

Lauberhorn przeznaczona jest dla bardzo doświadczonych narciarzy, którzy dobrze czują się na lodzie i potrafią utrzymać koncentrację przez długi zjazd. 

9. Kandahar – Garmisch-Partenkirchen (Niemcy)

Dane techniczne

• długość trasy: 3,3 km
• różnica wysokości: 900 m
• maksymalne nachylenie: 75%
• nawierzchnia: twarda, przygotowana, czasem lodowa
• najwyższy punkt startu: 1 050 m n.p.m.
• szerokość trasy: 25-50 m

Kandahar w Garmisch-Partenkirchen to klasyczna, niemiecka trasa dla ekspertów, znana z zawodów Pucharu Świata. Jest długa, stroma i technicznie wymagająca, a każdy zakręt wymaga precyzji i szybkiej reakcji. Najdłuższa trasa w regionie narciarskim pozwala na osiąganie dużych prędkości. Malownicze widoki Alp Bawarskich przyciągają turystów, ale wysokie wymagania techniczne, sprawiają, że nie ma tu miejsca na błędy.

Dlaczego trasa jest niebezpieczna?

Trudność wynika z połączenia stromych odcinków, prędkości i twardej nawierzchni. Błędy przy zakrętach lub źle dobrana linia jazdy kończą się upadkiem lub utratą kontroli nad nartami. Zmęczenie na dolnych odcinkach zwiększa ryzyko, nawet dla doświadczonych narciarzy.

Poziom trudności

Trasa ma homologację FIS i odpowiada trudności sportowej trasy zjazdowej. Nawet wykwalifikowani narciarze traktują ją jako wyzwanie porównywalne do zawodów.

Dla kogo?

Kandahar jest przeznaczona dla bardzo zaawansowanych narciarzy, którzy potrafią utrzymać prędkość pod kontrolą na stromych i wąskich fragmentach. 

10. Sella Ronda – Dolomity (Włochy)

Dane techniczne

• długość trasy: ok. 26 km (połączona pętla)
• różnica wysokości: 1 500 m (sumarycznie w górę i w dół)
• maksymalne nachylenie: 60%
• nawierzchnia: przygotowana, miejscami twarda
• szerokość trasy: 20-50 m

Sella Ronda to wyjątkowa trasa w regionie narciarskim Dolomiti Superski, słynąca z panoramicznych widoków i technicznych wyzwań. Trasa przebiega wokół masywu Selli, łącząc kilka ośrodków i oferując malownicze widoki. Jest długa, wymaga dobrej kondycji i doświadczenia w kontrolowaniu prędkości na stromych fragmentach. Narciarze muszą pamiętać o zmiennej nawierzchni, a miejscami o lodowych płatach.

Dlaczego trasa jest niebezpieczna?

Największe ryzyko wynika z długości i technicznych odcinków. Trasa wymusza na narciarzach uwagę i dobrą ocenę prędkości, ponieważ łączy różne typy stoków. Nieostrożny ruch może łatwo skończyć się wywrotką. Obciążenie fizyczne w połączeniu z trasami w górnym i dolnym zakresie wysokości sprawia, że jest to wyzwanie nie tylko techniczne, ale również kondycyjne.

Poziom trudności

Trasa wymaga doświadczenia w jeździe na stromych i zmiennych stokach, choć nie wszystkie odcinki są ekstremalne. Umożliwia uprawianie sportów zimowych na wysokim poziomie i testuje technikę narciarzy.

Dla kogo?

Sella Ronda jest idealna dla doświadczonych narciarzy, którzy szukają połączenia wyzwań technicznych z pięknymi widokami i długością trasy. 

Jak wybrać ubezpieczenie na trudne i ekstremalne trasy?

Polisa turystyczna na trudne i ekstremalne trasy, poza podstawowymi elementami ubezpieczenia narciarskiego, powinna zawierać w sobie dodatkowe rozszerzenie o sporty zimowe. Wybór odpowiedniego ubezpieczenia nie powinien być przypadkowy, ponieważ od tego zależy bezpieczeństwo.

To, na jaką opcję się zdecydujemy, zależy od naszych indywidualnych potrzeb, planów i kierunku wyjazdu. Niezależnie od tego, polisa powinna jednak obejmować ochroną kilka konkretnych rzeczy, które zawsze warto sprawdzić w Ogólnych Warunkach Ubezpieczenia.

Są to:

• Ubezpieczenie kosztów leczenia (KL) – stanowi ochronę przed ponoszeniem kosztów związanych z leczeniem oraz innymi usługami medycznymi, takimi jak pobyt w szpitalu, transport karetką, wizyta u specjalisty (także stomatologa) i transport powrotny do kraju. Trzeba pamiętać, by suma gwarantowana była odpowiednio wysoka i adekwatna do miejsca pobytu. Nie powinna ona jednak wynosić mniej niż 30 000-40 000 euro.
• Koszty ratownictwa – tylko na terenie naszego kraju taka pomoc nie jest odpłatna. Poza granicami Polski ratownictwo górskie jest odpłatne i bardzo drogie. Jeśli polisa obejmie koszty ratownictwa, osoba poszkodowana nie będzie musiała martwić się finansową odpowiedzialnością za skutki nagłych, nieprzewidzianych zdarzeń, które wymagają interwencji ratowników. Suma gwarantowana tego elementu nie powinna być niższa niż 5 000 euro.
• Assistance – obejmuje ubezpieczonego i jego bliskich opieką w razie nieszczęśliwego zdarzenia podczas narciarskiego wyjazdu. Zapewnia nie tylko pomoc w postaci informacji i porad, ale również pokrycie kosztów, takich jak nocleg, wcześniejszy powrót do kraju czy też przyjazd członka rodziny do poszkodowanego.
• Ubezpieczenie następstw nieszczęśliwych wypadków (NNW) – na jego podstawie polisa zapewni odszkodowanie z tytułu poniesienie szkód osobowych (jak trwały uszczerbek na zdrowiu). Suma gwarantowana musi być jednak odpowiednio wysoka.
• Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej (OC) – przydatne, gdy w wyniku spowodowanego przez narciarza wypadku ucierpią osoby trzecie. OC uchroni przed ponoszeniem kosztów będących następstwem wyrządzenia szkody, a nasze ubezpieczenie pokryje odszkodowanie dla osoby przez nas poszkodowanej.
• Bagaż i sprzęt sportowy – jeśli podróżujemy z drogim sprzętem sportowym, jak narty czy deska snowboardowa, warto zatroszczyć się o zabezpieczenie go przed uszkodzeniem lub zgubieniem.

Trzeba też pamiętać, że w przypadku ekstremalnej jazdy na nartach i szusowania poza stokami, czyli w takich odmianach jak heliskiing, konieczne jest rozszerzenie ochrony o sporty ekstremalne. 

Jak wykupić polisę?

1. Można to zrobić za pomocą naszego kalkulatora.
2. Wybieramy interesującą nas sekcję – w tym przypadku będzie to „ubezpieczenie podróży”.
3. Po wyborze otrzymujemy możliwość porównania cen polis w poszczególnych towarzystwach ubezpieczeniowych. Aby to zrobić, klikamy zielony przycisk porównaj ceny.
4. Wybieramy interesujące nas parametry oraz ewentualne opcje dodatkowe, takie jak kontynent i kraj, który planujemy odwiedzić. Możliwy jest wybór kilku kierunków, z wyróżnieniem jednego z nich jako miejsca docelowego. Następnie określamy cel wyjazdu. Do wyboru są różne opcje, jednak w tym przypadku będzie to „narty, snowboard”. Kolejno wskazujemy okres ubezpieczenia, czyli początkową oraz końcową datę planowanego wyjazdu, a także liczbę osób, których ma dotyczyć ubezpieczenie.
5. Po porównaniu cen i oferty kilkunastu zaproponowanych polis, wybieramy jedną z nich. Aby szybko i wygodnie zakupić ją przez internet, klikamy przycisk kup online.
6. W kolejnym kroku uzupełniamy swoje dane osobowe, ponieważ są one niezbędne do zawarcia umowy ubezpieczenia. W tym miejscu musimy podać na przykład numer telefonu, który posłuży do dalszego kontaktu w sprawie polisy, a także do przekazania najważniejszych informacji. Na ten numer otrzymamy potwierdzenie zawarcia ubezpieczenia, numer polisy oraz telefon do centrum alarmowego ubezpieczyciela. Dodatkowo komplet dokumentów, czyli polisa i warunki ubezpieczenia, zostaną przesłane na podany adres e-mail.
7. Ostatnim krokiem jest wybór sposobu i metody płatności. Możliwa jest automatyczna płatność szybkim przelewem lub kartą płatniczą.
8. To już prawie koniec – po zaksięgowaniu płatności otrzymamy wykupioną polisę oraz wszystkie niezbędne dokumenty i ważne informacje na podany wcześniej adres e-mail.

Najtańszą polisę na narty można znaleźć od ok. 7 zł dziennie. Warto jednak dopasować zakres ochrony pod kątem swoich potrzeb i charakteru wyjazdu. Zamiast najtańszej opcji lepiej wybrać polisę odpowiadającą realnym ryzykom.

Najczęściej zadawane pytania

1. Jaka jest najniebezpieczniejsza trasa narciarska?

   Za jedną z najniebezpieczniejszych tras w Europie uznaje się Streif w Kitzbühel, głównie ze względu na ekstremalne nachylenie i bardzo wysokie prędkości.

2. Która trasa narciarska jest najtrudniejsza?

   Do najtrudniejszych należą m.in. Streif, Harakiri w Mayrhofen oraz Mur Suisse w Portes du Soleil.

3. Jakie są najtrudniejsze trasy narciarskie na świecie?

   Najtrudniejsze trasy znajdują się głównie w Alpach i Ameryce Północnej, a wiele z nich posiada homologację FIS i jest wykorzystywanych w zawodach Pucharu Świata.

4. Jaki kolor trasy narciarskiej jest najtrudniejszy?

   Najwyższy stopień trudności mają trasy oznaczone kolorem czarnym, a w niektórych ośrodkach także trasy poza oficjalną skalą.